Homélie du dimanche par Pierre / Zondagse homelie door Pierre

2014-07-04

Chers vous tous,

il y a trois semaines j'ai volé comme un pavé maladroit sans rien contrôler.  Je ne me souviens de rien.  Ce n'est que les récits qu'on m'a faits de l'accident qui remplissent ma mémoire qui encore maintenant ressemble à une passoire.
Je suis passé par des moments d'inquiétude me demandant si j'avais commis une faute, si j'avais été imprudent ou irresponsable. Ce n'est que 4 jours après l'accident que j'ai eu la confirmation que je n'avais rien à me reprocher.  Ce qui m'a fort soulagé.  Depuis plus de vingt ans Madicte m'a toujours fait confiance en me laissant partir au boulot à moto, malgré ses inquiétudes, non à cause de moi, mais à cause des autres. J'ai été donc très rassuré de savoir que je n'étais par responsable de cet accident.  A tous ceux qui se demandent si je vais continuer à faire de la moto, ma réponse est clairement non. Non pas par peur, mais parce que je ne veux plus imposer ces angoisses à ma petite femme, elle a assez donné.  Et moi, pendant vingt ans j'ai pu gagner une heure par jour sur mes trajets.  

Je vous sais très très nombreux à penser à nous, à prier pour nous, à nous envoyer de l'énergie sous toutes ses formes.  Nous avons reçu énormément de courrier, de mails, de sms, de cartes, chacun nous apportant son lot de tendresse, d'humour, d'amitié, d'émotion.  Je sais aussi que bcp de bougies sont allumées elles sont le signe extérieur d'une relation intérieure.

L'un de mes visiteurs, Julien, me disait qu'il me trouvait très courageux.  Personnellement  je trouve que Madicte l'est bcp plus que moi. Je ne me sens pas courageux, je me dis que je fais confiance (confiance et foi ont la même racine).  Le troisième jour après l'accident je redisais déjà la prière que je dis chaque matin depuis tant de temps. (voir texte plus loin)
C'est un texte que j'ai amélioré à ma sauce dans lequel je me retrouve entièrement.  Il est l'un de mes credos.

J'admire le courage, la détermination, la volonté de Madicte qui se déplace chaque jour pour parcourir des routes qu'elle n'aime pas pour pouvoir venir à moi.  Je suis très sensible à ce que nos enfants peuvent donner chacun en fonction de leurs possibilités. Merci à tous les quatre pour tous ces instants partagés allant du rire aux larmes.

Pouvoir dire à sa femme, à ses enfants, à ses parents, frères et sœurs " je t'aime" est un bonheur, qu'on ne peut mesurer, qui n'a pas de prix et qu'il est important de dire souvent.
Ces mêmes mots peuvent s'appliquer à vous tous chers amis.

Julos Beaucarne disait ne vous endormez jamais sans vous être réconciliés sur le coin de l'oreiller.
Yves Duteil a chanté il faut s'aimer sur la terre et se le dire quand on est vivant.  Notez-le dans un coin de votre cœur, mais je ne doute pas que cela y soit déjà.

Je vais en rester là, je vous embrasse tous du fond du cœur.

Pierre,
le provisoirement cassé.

Ce jour est un présent

 

Ce jour est un jour tout neuf.

Il n’a jamais existé

et il n’existera plus.

Je prends ce jour

et j’en fais une échelle

pour accéder à de plus hauts sommets.

La tombée du jour

ne me trouvera pas semblable

à ce que j’étais ce matin.

Je fais de ce jour un jour unique, mémorable.

Je l’enrichis et, ce faisant,

je m’enrichis.

Ce jour est un don de Dieu, de la Vie.

Il n’est pas quelque chose d’ordinaire,

de fortuit, quelque chose qui va de soi.

Il m’est spécialement offert.

Je le prends dans mes mains

avec ferveur et reconnaissance.

Réécriture d’après un texte de Swami Chidananda   (extrait de Rosette Poletti et Barbara Dobbs, Petites fleurs du cœur pour grandir au fil des jours, Genève, éditions Jouvence, 2009, p 36)

Dag allemaal,

drie weken geleden heb ik gevlogen als een kassei zonder enig controle op mijn vlucht. Ik herinner mij niets hiervan.  Ik onthoud alleen maar - en dan nog op een gebrekkige wijze, (want mijn geheugen  laat nog erg te wensen over) - de verhalen die mij werden verteld over het ongeval.

Ik heb met twijfels en ongerustheid gezeten omdat ik mij afvroeg of ik een fout had begaan, of ik onvoorzichtig was geweest of onverantwoord had gereden.  Vier dagen na het ongeval heb ik eindelijk de geruststelling gekregen dat mij niets te verwijten viel.  Dit heeft mij echt opgelucht.

Bénédicte geeft mij al meer dan 20 jaar heel haar vertrouwen door mij met de motor naar het werk te laten gaan, en dit ondanks haar ongerustheid, niet omwille van mijn rijgedrag, maar van het rijgedrag van de andere weggebruikers.   Ik was dus erg gerustgesteld toen ik vernam dat ik geen verantwoordelijkheid droeg in de oorzaak van het ongeval.  Aan degenen die zich afvragen of ik nog verder met de motor ga rijden antwoord ik duidelijk: neen. Niet uit schrik, maar omdat ik mijn vrouwtje lief deze ongerustheid niet meer wil opleggen, het is genoeg geweest.  En ik heb twintig jaar lang een uur per dag kunnen winnen op mijn verplaatsingen.  

Ik weet dat jullie die aan ons denken heel erg talrijk zijn met jullie gebeden, met jullie positieve energie onder welke vorm ook.  Wij hebben enorm veel post, mails, smsjes, kaartjes gekregen met woorden van genegenheid, humor, vriendschap, emotie. Ik weet ook dat veel kaarsjes branden, ze zijn het uiterlijk teken van een innerlijke verbondenheid.

Een van mijn bezoekers , Julien, zei me dat hij me erg moedig vond.  Eigenlijk vind ik dat Bénédicte het veel meer is dan ik. Ik voel me niet moedig, ik vertrouw, ik geloof.  De derde dag na mijn ongeval kon ik opnieuw het gebed zeggen dat ik sinds geruime tijd elke morgen zeg.  (zie tekst hierboven)
Deze tekst heb ik overgenomen en aan mijn zienswijze aangepast zodat ik er mij helemaal in terugvind.  Het is een soort geloofsbelijdenis voor mij.

Ik bewonder de moed, de vastberadenheid, de wil van Bénédicte die elke dag kilometers aflegt om tot bij mij te komen terwijl ze echt niet graag rijdt op deze drukke wegen. Ik ben ook erg geraakt door het engagement van onze kinderen die geven en doen wat ze kunnen.  Dank je wel aan alle 4 voor de momenten van lachen en wenen die we samen delen.

Tegen je partner, je kinderen, je ouders, je broers en zussen "ik heb je lief" mogen en kunnen zeggen is een echt geluk dat men niet kan meten of schatten en dat je vaak moet kunnen zeggen.
Deze woorden zijn ook toepasbaar voor jullie, onze dierbare vrienden.

Julos Beaucarne zei:" Ga nooit slapen zonder met elkaar op het oorkussen verzoend te zijn"
Yves Duteil zong " Je moet van elkaar houden op deze wereld  en het elkaar zeggen als je nog leeft."  Schrijf dit in je hart, maar ik vermoed dat het er reeds geschreven staat. 

Ik ga het hierbij houden,  ik geef jullie allen een dikke knuffel vanuit mijn hart.

Pierre,
die tijdelijk gebroken is

2014-07-03 = 12/06 + 3 semaines/weken

Voilà exactement trois semaines que notre vie a basculé.  Un homme distrait au volant a cassé mon Jérommeke, mon Popeye.  Aux soins intensifs il était devenu un bonhomme Michelin, tant il était gonflé de partout. Aujourd'hui  il est passé au stade Lambic.  Ses muscles sont raplaplas et son ventre un peu plus proéminent, vu le manque de tonus dû à sa paraplégie.
Il revient de si loin que pour nous, tout signe d'amélioration, aussi petit qu'il soit est un cadeau qui le raccroche à la vie.  Depuis lundi une armada de kinés se relayent pour le revalider.  Un infirmier ayant bcp d'humour nous a dit que CTR cela venait de Centre de Torture et de Redressement et non pas de Traumatologie et de Revalidation.  Pierre a vite compris que ce jeu de mot avait des fondements réalistes.  Faire redémarrer des muscles qui se sont arrêtés pendant deux semaines et demi, cela ne se fait pas sans douleur.  Après le premier jour il avait des courbatures aux bras.  Il a repris un peu d'antidouleurs, pour pouvoir continuer cette revalidation avec un peu plus de confort.  Le Reiki par après, soulage aussi tous ces muscles malmenés.  Mais "si ça fait mal, c'est que c'est bien"  Non, nous ne sommes pas pour le masochisme, mais il faut passer par là pour avoir quelque espoir d'autonomie et d'amélioration. 
Pierre a passé plusieurs scanners, on lui a fait une prise de sang, différents spécialistes ont été à son chevet.  Une ophtalmologue est passée pour voir si la tache de sang dans son œil n'était pas alarmante et s'il n'y avait pas de risque de décollement de la rétine. Nous voyons cette tache se résorber petit à petit, il n'y a pas d'inquiétude à avoir.
 Il est aussi passé chez le cardiologue qui a pu lui confirmer son bon état général de santé.  Sa capacité pulmonaire actuelle équivaut à celle d'une personne de son gabarit qui ne fait pas d'exercices physiques.  Il sort d'un grave traumatisme pulmonaire, a eu du sang dans les poumons et une côte cassée, c'est vous dire comme il était en forme avant l'accident grâce au jogging qu'il faisait plusieurs fois par semaine.
On a déjà pu lui retirer une quinzaine d'agrafes de la plaie de l'opération au dos (une sur deux), il semble que la cicatrice est belle et qu'on pourra bientôt les enlever toutes.  Il souffre moins de sa cage thoracique et supporte mieux les manipulations lors de sa toilette.  Quand il a un fou rire, c'est encore douloureux, mais c'est du bonheur quand même...  La semaine prochaine, vendredi, il sera transféré à Ottignies pour une consultation chez le chirurgien qui lui a fait les deux interventions chirurgicales.  Le but ici est qu'il contrôle les fractures au poignet pour voir si on peut retirer les "fixateurs" externes.  Depuis lundi il voit les progrès qui se font à ses deux bras. Il a fallu bouger le bras droit, faire travailler le coude et l'épaule, les doigts de la main. Le bras gauche qui est encore contusionné est mis plus durement à l'épreuve.  Une haltère de deux kg est son nouveau joujou...
Bref, on avance. Il dort aussi de mieux en mieux, ce qui est indispensable pour qu'il tienne le coup.

Mis à part une personne qui ferait bien de changer de métier car ça fait 30 ans qu'elle "s'occupe de paralysés"(sic), actuellement, clairement sans réelle motivation positive ni sans grain de tact indispensable,  tout le reste du personnel soignant médical et paramédical que nous avons rencontré est d'un grand professionnalisme, allié à la gentillesse et au souci du bien-être des patients. Je me doute bien que le positivisme et la gentillesse de Pierre fonctionnent en boomerang auprès du personnel, mais n'empêche, les soins à apporter sont parfois lourds et pas spécialement marrants. Si on ne travaille pas dans ce secteur avec son cœur, il vaut mieux aller cueillir des pommes, ça fait moins de dégâts... ("Tout travail est vide s'il n'y a pas d'amour": Khalil Gibran)

Pour le moment Pierre fait encore sa revalidation dans sa chambre, ce qui me permet de lui rendre visite dans l'après-midi  jusqu'au soir. 
Ensemble en concertation avec le médecin traitant sur place, nous avons décidé de faire une demande de transfert au centre de revalidation de l'université de Leuven à Pellenberg.  Il s'agit d'un centre de même qualité de revalidation mais qui se trouve à une quarantaine de km de chez nous.  Je dois dire qu'aller à Bruxelles et faire ce Ring tous les jours cela me demande bcp d'énergie, car c'est stressant.  Et à choisir, faire 80 km x2 par jour ou 40 km x2 par jour il n'y a pas besoin d'expliquer le pour et le contre...  Le dossier de demande a été introduit aujourd'hui par le CTR, on verra bien quand Pierre pourra être transféré.  Entretemps il progresse pas à pas (dans son lit) et nous continuons notre thérapie familiale dans la bonne humeur...

Juist drie weken geleden werd ons leven overhoop gegooid.  Een verstrooide chauffeur heeft toen mijn Jerommeke, mijn Popey gebroken.  Op de intensieve dienst was hij eerder een Michelin manneke zo erg was hij overal gezwollen.  Vandaag heeft hij eerder het figuur van Lambik.  Zijn spieren liggen helemaal plat en zijn buik hangt er wat meer omwille van het gebrek aan spierkracht ten wijten aan zijn verlamming..
Hij komt van zo ver dat elk teken van herstel, hoe klein ook, voor ons een geschenk is dat hem terug in het leven ankert. Sinds maandag lossen een bende kinesisten elkaar af om hem te revalideren.  Een verpleger met veel humor zei ons :"CTR  cela vient de Centre de Torture et de Redressement et non pas de Traumatologie et de Revalidation" CTR betekent niet centrum van traumatologie en revalidatie, maar centrum van marteling en verbeteringsgesticht.  Pierre heeft snel begrepen dat deze woordspeling niet toevallig was en dat er een zekere realiteit achter stond. Als je je spieren die meer dan twee weken plat hebben gelegen opnieuw op gang moet zetten, dan kan dit niet zonder af te zien. Na de eerste dag (maandag) had hij spierpijnen in zijn armen. Hij heeft wat pijnstillers genomen om zijn revalidatie wat draaglijker te maken. Reiki na een kine sessie geeft ook wat soelaas. Maar "als het pijn doet, dan is het goed".  Neen, we zijn geen masochisten, maar we weten dat je deze weg moet gaan om enige hoop op beterschap en zelfstandigheid te mogen koesteren.
Pierre heeft verschillende scanners gehad, de specialisten, lossen elkaar af. Een oogarts  is langsgekomen om de bloedvlek aan zijn linkeroog te bekijken en te zien of er geen risico was voor het netvlies. Wij zien deze vlek beetje bij beetje kleiner worden en maken ons niet ongerust.  
Hij is ook bij de cardioloog langs geweest.  Deze heeft hem kunnen bevestigen dat hij in een goede algemene gezondheid verkeert.  Zijn longvermogen is nu vergelijkbaar met dat van een persoon van dezelfde maat die niet aan sport doet. Je moet dan weten dat hij uit een zwaar longtrauma komt, met bloed in de longen en een gebroken rib. Dat zegt voldoende over zijn conditie voor het ongeval en dit dankzij het joggen enkele keren per week.  
Men heeft hem ook ongeveer de helft van zijn hechtingen (15) in de rug verwijderd.  Men zegt dat zijn litteken mooi is en dat men binnenkort de rest van de hechtingen zal mogen verwijderen.  Zijn borstkas doet hem al minder afzien en zo is de verzorging voor het wassen ook al minder pijnlijk. Als hij een slappe lach heeft, doet het nog pijn, maar het maakt hem toch gelukkig...
Volgende week, vrijdag, zal hij voor een raadpleging bij de chirurg die hem tweemaal opereerde overgebracht worden naar Ottignies.  De bedoeling is zijn polsbreuken  na te checken om te zien of men de externe "fixeerpinnen" kan verwijderen.
Sinds maandag ziet hij de vooruitgang aan zijn beide armen. De rechterarm heeft hij opnieuw moeten bewegen, de elleboog, de schouder en de vingers zijn terug stilletjes actief aan het worden.  De linker arm waar niets gebroken is maar wel erg gekneusd moet het al straffer doen.  Hij mag met een gewicht van 2kg spelen...
Kortom, we gaan vooruit.  Hij slaapt ook beter, wat absoluut noodzakelijk is om het vol te houden.

Als we één enkeling uitsluiten die beter van beroep zou veranderen, daar hij "zich al 30 jaar bezighoudt met verlamden(sic)", die duidelijk zonder positieve motivatie noch een greintje onmisbare tact functioneert, moeten we zeggen dat de rest van het verzorgend personeel medisch, paramedisch, enz. dat we ontmoet hebben zeer professioneel te werk gaat met veel vriendelijkheid en zorg voor het welzijn van de patiënten. Ik vermoed wel dat het positivisme en de vriendelijkheid van Pierre als een boemerang werken bij hen, maar dat neemt niet weg dat de verzorging in deze afdeling zwaar en niet altijd aangenaam moet zijn. Als je in deze sector niet met je hart werkt, dan ga je beter patatten planten of appelen plukken, dat veroorzaakt minder schade... (Elke arbeid is leeg als er geen liefde is: Khalil Gibran)

Voor het ogenblik gebeurt Pierre zijn revalidatie op zijn kamer in bed.  Dit laat me toe hem van 's namiddags tot 's avonds te bezoeken.
In samenspraak met de behandelende arts ter plaatse hebben wij beslist om Pierre zijn overbrenging asap aan te vragen naar het revalidatiecentrum van het UZ Pellenberg. Dit centrum biedt dezelfde kwaliteit aan van revalidatie, maar bevindt zich op ongeveer 40 km van ons thuis. Ik moet eerlijk zeggen dat elke dag naar Brussel rijden en de Ring nemen van mij veel energie vergt, want het is stresserend in dit druk verkeer. En als ik kan kiezen tussen 80 km x2 per dag rijden of 40 km x2 dan moet ik er geen tekening bij maken. Het dossier werd vandaag (donderdag) door het CTR ingediend.  We zien wel wanneer Pierre zal kunnen overgebracht worden, maar nu zal hij op de wachtlijst staan. Ondertussen maakt hij beetje bij beetje vorderingen en wij geven goedgeluimd onze familiale therapie verder...