Pierre part en classes vertes / Pierre gaat op bosklassen

Pierre en excursion / Pierre op excursie

Pierre a eu une journée bien remplie aujourd'hui.  Il est parti sur le temps de midi pour Ottignies.  Comme le  disait mon frère, Michel, les corbillards sont plus confortables que les ambulances.  Bien que je préfère de loin savoir mon homme dans une ambulance et loin du rond-point de Raymond Devos (Le plaisir des sens) où le passager de l'ambulance est passé dans le corbillard vu qu'il n'arrivait plus à sortir du rond-point qui n'avait que des sens interdits.
Les civières sont prévues pour les personnes de taille moyenne, mais quand on a le gabarit de Pierre, il n'y a même pas la place pour le corps entier.  Les ambulanciers doivent alors être créatifs pour installer au mieux leur passager.  La dernière fois ils avaient utilisé l'extincteur et leurs vestes pour donner un oreiller à Pierre.

 Le chirurgien a desserré un peu les fixateurs externes pour que son poignet soit moins courbé et il pense qu'ils pourront être retirés dans quinze jours.
Les ambulanciers ont été sympas, ils ont amené Pierre en civière dans la chambre de sa maman puis sont allés fumer une cigarette avant de venir le reprendre. Moment d'émotion car nous n'avions pas prévenu sa maman, vu que nous ne savions pas avec certitude si cette visite allait pouvoir se faire.  On a remonté le lit de la maman on l'a assise dans son lit et ils ont pu se tenir un peu la main. Son papa, quant à lui était dans le secret et très heureux et ému de revoir son fils. Pierre a pu rentrer ainsi à Bruxelles heureux de cette rencontre.
Il a encore eu sa séance de kiné du soir.  Au lieu de remonter sa tête, on descend ses jambes et depuis que l'on fait cela, les problèmes cardiaques ne se présentent plus.  Le staff reste très prudent et attentif, mais ils font tout ce qu'il faut pour faire avancer le schmilblick, ils sont créatifs et cherchent des solutions quand ils rencontrent un obstacle.  A part le zigoto qui est en congé, tous ont vraiment un grand souci du bien-être des patients et veulent les aider à avancer.  Nous leur exprimons  notre gratitude, car leur dire merci c'est leur dire qu'ils font bien leur boulot et aussi les encourager à continuer à le faire avec leur cœur. On a trop souvent tendance à estimer que les choses qui vont bien sont normales et on ne s'exprime que pour rouspéter quand on n'est pas content alors que tout rouage a besoin de temps en temps d'une petite goutte d'huile pour que ça tourne bien. Un merci, un sourire, ça ne coûte rien et ça fait pourtant tant de bien à celui qui le reçoit.
Nous sommes super contents de savoir que Pierre pourra être transféré à Pellenberg lundi.  Je ne m'attendais pas à ce que cela aille si vite, mais je dois dire qu'après cette semaine de déplacements aventureux, je suis très très soulagée à la perspective de ne plus devoir traverser la jungle autoroutière bruxelloise.  Le voyage en train de jeudi a duré de porte à porte de 12:20 à 15:00.  Notre premier train avait 5 minutes de retard et on a loupé notre correspondance.  On en a profité pour acheter un petit goûter à la gare de Midi qu'on a dégusté avec Pierre. (faut dire que les repas de St-Pierre à Ottignies méritaient une bonne note, nous ne pouvons pas dire la même chose de ceux du CTR).
Nous introduisons donc de temps en temps des denrées alimentaires "clandestines" pour soutenir le moral de notre protégé.  
Il paraît que la soupe à Pellenberg est bonne.  On pourra vous le dire dès lundi.
Ce week-end on prépare le déménagement, mais cette fois, on sait que le séjour sera certainement plus long.  Le centre de Pellenberg est au milieu de la verdure, tout y est prévu pour les personnes en chaise roulante.  Je me demande si là aussi il y aura à l'entrée du bâtiment le comité d'accueil de fumeurs  alités ou en chaise roulante. Au CTR on s'y habitue, mais je dois dire que la première fois c'est un peu surprenant de passer par une telle haie d'honneur, on se croirait un peu dans la cour des miracles, il y a parfois des mendiants, mais les invalides le sont vraiment....

Pierre heeft vandaag een goed gevulde dag gehad.  Hij is op de middag naar Ottignies vertrokken. Zoals mijn broer Michel het zegt, heb je meer comfort in een lijkwagen dan in een ziekenwagen. Maar ik moet zeggen dat ik Pierre liever in een ziekenwagen weet.   
De draagberries zijn voorzien voor mensen van middelmatige grootte , maar als je zoals Pierre 1m90 bent, dan is er niet genoeg plaats. De ambulanciers moeten dan creatief zijn om hun passagier zo goed mogelijk te installeren.  De laatste keer hadden ze de brandblusser en hun fluovesten gebruikt om Pierre een hoofdkussen te maken.
De chirurg heeft de fixeerpinnen wat losser geschroefd zodat Pierre zijn pols een beetje minder gebogen is.  Hij denkt dat ze binnen twee weken zullen mogen verwijderd worden.
De ambulanciers zijn tof geweest, ze hebben Pierre op de draagberrie tot bij zijn moeder gebracht en zijn dan een sigaretje gaan roken alvorens hem te komen terughalen. Het was een emotioneel moment want wij hadden de mama niet verwittigd omdat we niet zeker waren dat het ging lukken. Men heeft haar bed wat hoger gezet en haar doen zitten zodat ze elkaars hand hebben kunnen vasthouden. Zijn papa wist het dat we dit hadden voorzien, hij was ook erg ontroerd en gelukkig om zijn zoon te zien.  Pierre is tevreden en blij om deze ontmoeting terug naar Brussel kunnen gaan.

Het was nog niet te laat voor zijn kine sessie.  In plaats van zijn hoofd meer overeind te zetten, laat men nu zijn benen zakken en sindsdien zijn er geen hartproblemen meer. De medische staff blijft erg voorzichtig en aandachtig, maar ze doen alles wat nodig is om vooruit te gaan. Ze zijn creatief en denken probleemoplossend.
Het speciaal geval -dat op verlof is-  buiten beschouwing gehouden, kunnen we zeggen dat ze allemaal een grote zorg hebben voor het welzijn van de patiënten et dat ze er willen zijn om hen vooruit te helpen. Wij vinden het belangrijk hen onze dankbaarheid te betuigen. Hen dank je wel zeggen, is hen zeggen dat ze hun job goed doen en hen aanmoedigen om het verder te doen met hun hart. Men heeft in het algemeen vaak de neiging het normaal te vinden dat de zaken goed draaien en als het niet draait dan pas iets te zeggen en te reclameren als we ontevreden zijn. En dit,terwijl elk raderwerk af en toe een druppeltje olie nodig heeft om verder goed te draaien. Een dank je wel, een glimlach, dat kost je niets maar het doet nochtans zoveel deugd aan de persoon die het ontvangt.
We zijn super gelukkig dat Pierre maandag naar Pellenberg mag. Ik verwachtte niet dat het zo snel ging gaan, maar ik moet zeggen dat - na deze avontuurlijke week in het Brussels verkeer - ik heel erg opgelucht ben mij niet meer in deze jungle te moeten verplaatsen. De treinreis donderdag heeft van deur tot deur geduurd van 12:20 tot 15:00.  Onze eerste trein had 5 minuten vertraging en zo hebben we onze correspondentie gemist.  We hebben dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om een vieruurtje in het Zuidstation te kopen en deze dan daarna samen met Pierre te verorberen.  (Ik moet wel zeggen dat het eten in St-Pierre te Ottignies goede punten verdiende, maar we kunnen dit niet voor het CTR zeggen.)
Af en toe brengen we dan "sluikvoeding" mee om het gemoed van onze beschermeling op peil te houden.
Het schijnt dat de soep in Pellenberg lekker is. Vanaf maandag zullen we het kunnen vertellen.  
Dit weekend bereiden we de verhuis voor.  Maar deze keer weten we dat het verblijf zeker langer zal zijn. Het revalidatiecentrum van Pellenberg zit midden in het groen, alles is er voorzien voor mindervaliden in rolstoel. Ik vraag me af of daar ook aan de ingang van het gebouw een onthaalcomité zal zijn van rokers in bed of rolstoel.  In het CTR geraakt men het gewoon, maar ik moet zeggen dat het je verrast als je er voor het eerst langs deze "erehaag" komt. Je zou kunnen denken dat je in "la cour des miracles" belandt (als je niet weet wat dit is, moet je maar even op Wikipedia gaan kijken), er zijn soms bedelaars, maar de invaliden zijn echt...

Bonne nouvelle!/ Goed nieuws!

Je viens d'apprendre par le service social du CTR que Pierre sera transféré à Pellenberg lundi matin, le 14 juillet. 

Ik heb zonet bericht gehad van de sociale dienst van het CTR dat Pierre op maandag voormiddag, 14 juli naar Pellenberg wordt overgebracht.

On avance à pas de fourmis / Wij gaan vooruit met kleine mierenstapjes

Demain, jeudi, ça fera 4 semaines que Pierre a eu son accident.  Il revient de loin et chaque jour apporte quelques améliorations.  Nous devons pourtant nous dire que sa revalidation se fait à pas de fourmis. 
On ne sait pas s'imaginer à quel point le corps est un ami extraordinaire, dont il faut prendre soin avec gratitude et respect.  Nous qui sommes en bonne santé, nous trouvons normal le matin de pouvoir nous lever, laver, habiller, d'aller au petit coin, de prendre le petit déjeuner, etc. tout seuls spontanément sans réfléchir en fonctionnant sur pilote automatique. Nous ne devenons conscients de la valeur de cette santé souvent que lorsqu'il y a un bug ou qu'elle nous fait défaut d'une façon ou d'une autre.  Pour Pierre, actuellement se lever ou même être assis dans son lit est impossible, le sang n'est pas pompé comme il faut vers sa tête et il s'évanouit. Alors que le cardiologue semblait être très positif sur son état de santé, on a remarqué que les battements de son cœur diminuent fortement une fois qu'il est redressé.  Demain  les infirmiers/infirmières vont réessayer de le redresser en douceur, mais en présence d'un médecin pour voir ce qui se passe.
Inutile de dire que tant que ce problème n'est pas résolu, il est impensable de pouvoir le sortir du lit et le mettre en chaise roulante. Entretemps les infirmiers/infirmières veillent à le changer régulièrement de position afin d'éviter les esquarres.  On lui a même mis des "talonnières et une coudière" au coude droit en peau de mouton pour que sa peau ne s'irrite pas. Si on continue, on va le transformer en ours en peluche... Il a toujours été mon gros nounours, mais maintenant on ne peut plus dire qu'il soit gros...
Les kinés font un boulot de tonnerre avec bcp de professionnalisme et de fermeté mais toujours avec bcp de gentillesse et de tact.  Pierre souffre déjà moins fort qu'au début pendant les exercices car les muscles sont moins courbaturés. Emilie et moi continuons tous les jours à lui donner du Reiki. On a cependant arrêté de lui en donner au poignet droit car nous pensons que les fixateurs en métal perturbent les courants d'énergie et ça lui fait mal. Nous attendrons que ces fixateurs externes soient retirés pour en redonner à cet endroit. Vendredi, Pierre ira en consultation chez son chirurgien à Ottignies qui pourra estimer s'il peut déjà être libéré de ces fixateurs externes ou s'il faut encore patienter.
Nous espérons que Pierre pourra à cette occasion voir sa maman qui y a été hospitalisée mardi en gériatrie afin de subir toutes sortes de tests, car elle s'est complètement affaiblie après l'accident de Pierre.  Pourvu que les brancardiers soient sympas et qu'ils puissent l'amener un instant près d'elle avant qu'il ne retourne sur Bruxelles.  C'est une occasion unique pour qu'ils puissent se revoir, car sa maman ne se déplace plus depuis longtemps et elle n'a donc plus vu Pierre depuis plusieurs semaines.
A propos de déplacements, je dois dire que la météo belge de ces derniers jours nous a rendu la tâche encore plus ardue pour nous rendre en voiture à Laeken.  Le Ring étant complètement bouché même avant 14:30, notre GPS nous envoie par le centre de Bruxelles et cette fois-ci ce n'est plus notre Frédo qui est au volant, mais sa maman avec heureusement Emilie comme copilote.  Nous avons décidé que demain nous irons en train, car raz-le-bol de ce trafic sous la pluie...  Les courageux qui sont venus rendre visite à Pierre hier et aujourd'hui ont mis un temps fou pour arriver, entre 1h et demie et deux heures en venant d'Ottignies.  Ça devient vraiment une expédition aventureuse pour les provinciaux de se rendre à Bruxelles, à quelle heure que ce soit...

Nous attendons avec impatience le transfert de Pierre vers Pellenberg, près de Louvain.  Il nous ont signalé que Pierre est prioritaire sur leur liste d'attente.  Nous ne savons pas le temps qu'il faudra encore attendre, mais nous savons qu'il y aura une place pour lui et qu'il y recevra les meilleurs soins possibles, car c'est un centre de revalidation universitaire de très haute renommée, justement pour les traumatismes neurologiques. Entretemps il est très bien pris en charge par l'équipe du CTR et nous sommes soulagés de savoir l'infirmier emm... parti en vacances pour plusieurs semaines. Tout le monde s'en réjouit...  
Je serai vraiment soulagée de ne plus devoir me rendre à Bruxelles tous les jours, mais entretemps on le fait car nous en avons besoin de part et d'autre et la plus belle récompense de l'effort fourni pour le voyage, c'est de pouvoir prendre le visage de mon homme souriant dans mes mains, l'embrasser et lui dire à quel point je l'aime.

Deze donderdag is het 4 weken geleden dat Pierre zijn ongeval gebeurd is. Hij is ver geweest, nu komen elke dag tekentjes van herstel.  Maar we moeten zeggen dat zijn herstel op het ritme van mierenpasjes gebeurt.
Men kan zich niet voorstellen hoe zeer het lichaam een bijzondere vriend is die je met dankbaarheid en respect moet behandelen.  Wij die gezond zijn, vinden het normaal
's morgens te kunnen opstaan, ons te wassen, te kleden, naar toilet te gaan, te ontbijten enz. dit allemaal spontaan zonder na te denken gewoon door op automatische piloot te staan. Wij worden vaak pas bewust van de waarde van gezondheid als er iets mis loopt op één of andere manier. Voor Pierre, is voor het ogenblik  opstaan of laat staan, gewoon recht zitten in zijn bed onmogelijk. Het bloed wordt niet voldoende naar zijn hoofd gepompt en hij verliest het bewustzijn. Terwijl de cardioloog zeer positief bleek over zijn gezondheidstoestand, heeft men opgemerkt dan zijn hartkloppingen erg verminderen als men hem rechter laat liggen. Morgen gaan de verzorgers opnieuw proberen om hem stilletjes wat meer overeind te doen liggen maar in aanwezigheid van een dokter om te zien wat er gebeurt.
Zolang dat dit probleem niet opgelost is kan men hem natuurlijk nog niet uit bed halen en hem in een rolstoel zetten.  Ondertussen zorgt men ervoor dat hij regelmatig verzet wordt om zo doorligwonden te mijden. Hij heeft zelf schapenwollen hielsteunen en een ellenboogsteun om zijn huid te beschermen. Nog een beetje en hij wordt een echte pluchen teddybeer...  Hij is wel altijd mijn dikke teddybeer geweest, maar nu mag je niet meer zeggen dat hij dik is...
De kinesisten verzetten ongelofelijk veel werk met veel professionnalisme,  vastberadenheid, maar ook steeds met veel vriendelijkheid en tact. Pierre ziet al minder af dan aan het begin tijdens de oefeningen, zijn spieren zijn al minder stram.  Emilie en ik geven hem elke dag Reiki.  Voor zijn rechter pols wachten we dat de fixeerpinnen  verwijderd zijn, want we denken dat deze de energie verstoren en dat doet hem pijn. Vrijdag moet Pierre op raadpleging gaan bij de chirurg in Ottignies deze zal kunnen beslissen of de fixeerpinnen verwijderd mogen worden of niet.
Wij hopen dat Pierre bij deze gelegenheid zijn mama zal mogen bezoeken die er sinds dinsdag opgenomen werd op de afdeling geriatrie. Sinds het ongeval van Pierre is ze erg verzwakt, men gaat haar wat in observatie nemen en alle soorten onderzoeken doen.   Hopelijk kan het geregeld worden en kunnen de ambulanciers hem even bij haar brengen vooraleer hij terug naar Brussel wordt gebracht. Het is een unieke gelegenheid waarop ze elkaar zouden kunnen weerzien, want de mama van Pierre verplaatst zich al lange tijd niet meer en ze heeft Pierre dus al verschillende weken niet meer gezien.
Wat de verplaatsingen betreft, moet ik zeggen dat het Belgisch weer het ons niet gemakkelijk heeft gemaakt om Laeken via de wagen te bereiken.  Zelfs vóór 14:30 was de Ring potvast (dinsdag en woensdag) en zo gidste onze GPS ons via het centrum.  En nu was Frédéric niet meer achter het stuur, maar zijn mama, gelukkig geholpen door Emilie als copiloot. Donderdag gaan we met de trein, want rijden onder de regen is echt geen lachertje en ik ben het wat beu...  De moedigen die dinsdag en woensdag hem zijn komen opzoeken hebben meer dan anderhalf à 2 uur nodig gehad om vanuit Ottignies naar Laeken te gaan. Voor de mensen die uit de provincies komen is het echt een avontuurlijke expeditie geworden om zich in Brussel te begeven, wat het uur ook is...

We kijken met ongeduld uit naar de overbrenging van Pierre naar Pellenberg, dicht bij Leuven. Wij hebben een bericht gekregen dat Pierre er prioritair op de wachtlijst staat. Wij weten niet hoelang we nog zullen moeten wachten, maar we weten wel dat er een plaats voor hem zal vrijkomen en dat hij er de beste zorgen zal krijgen.  Het is immers een universitair revalidatiecentrum van heel hoog niveau, en meer bepaald voor neurologische aandoeningen.  Ondertussen wordt hij verder goed verzorgd door de staff van het CTR.  We zijn wel heel opgelucht dat de "ambetante" verpleger zonder manieren  op vakantie is voor 3 weken.  Iedereen is opgelucht en de sfeer is minder gespannen.
Ik zal ook heel blij zijn als ik niet meer tot Brussel elke dag moet rijden, maar ondertussen doen we verder want we hebben het allebei nodig.  De mooiste beloning voor deze inspanning is het lachend gezicht van mijn lieveke in mijn handen te mogen nemen hem een kus te geven en hem te zeggen hoeveel ik van hem houd.